1Եւ հրովարտակն՝ արքունի օրինակ զա՛յս գրեցաւ։ Բայց ընդ ամենայն տեղիս ուր եւ հասանէր հրաման հրովարտակին, գաւառակոյտ քաղաքաժողով ուրախութիւն լինէր հեթանոսացն, մեծաւ ցնծութեամբ եւ ուրախութեամբ, զառագաստեալ խորամանգ նենգութեամբ զոխութիւն խորհրդոցն գաղտնեաց՝ յայտնութեամբ համարձակութեամբ զթշնամութիւն ցուցանէին։ 2Եւ քաջացն սո՛ւգ անհնարին՝ եւ գերարտօսրալից գոչմամբ եռանդն ՚ի վե՛ր հասեալ զսիրտս ճմլէր։ Յանկարծակի հրամանն դառնութեան որ ՚ի սատակումն զամենեսեան առ հասարակ հրաւիրէր։ 3Քանզի զի՞նչ օրէնք կամ քաղաք, կամ բնա՛ւ ամենեւին տեղի բնակեալ մարդկամբ, կամ ո՞ր անցք փողոցաց ընդ ամենայն քաղաքս, որ ո՛չ գուժիւ աղաղակաւ կոծով ՚ի վերայ նոցա չէին լցեալ ճչելով։ 4Զի ա՛յսպէս մեծաւ սաստիւ դառնութեամբ, եւ անողորմ հրամանաւ զազգն ընտրեալ ՚ի քաղաքաց քաղաքաց ժողովեալ յուղարկէին ՚ի ձեռն զօրավարաց գաւառացն, զի արտաքոյ բնակութեան ՚ի տար պայման հրամանին տարապարտուց մեռանել։ Եւ ա՛յնչափ աղէտ տարակուսի էր ՚ի վերայ անհնարին վշտացն, մինչեւ սիրտն ոխակալ եւ ակն նախանձալից՝ վասն հաւասար գթոյն յա՛յն ողորմ տեսիլ չարչարանաց մարդկանն, արտասուք քամէին։ Զի յանկարծակի զթշուառութեան ճանապարհօքն՝ 5զի երթային տանէին զբազմութիւն ծերակոյտ ալեացն հնացելոց, հիւանդաքայլ ոտիւք տարակուսեա՛լ տկարութեամբ ՚ի հնութեան ժամանակի։ Իսկ որ ա՛րդ եւս նորոգ ամուսնութիւնք ՚ի միմեանս հասեալ թերալից ուրախութեամբ նորասէ՛ր առագաստիցն, չարաչար գուժիւ մերկացեալք, ուղղոյ լինէին։ 6Եւ ամրածածուկ քօղաձիգ ծնկասէր հարսունք, վարսս մերկացեալ՝ գո՛յժ առեալ՝ զիւղաթուրմ ցցունսն յանդգնեալ հոլանեալ՝ հող ՚ի գլո՛ւխ տանէին։ Փոխանակ երգոցն ուրախութեան ձայնակի՛ց ընկերօք, անընդե՛լ աշխատութեան տառապանօք, հերարձակ ցտեալք՝ եւ կապեալք ընդ հրապարակսն, մինչ ՚ի նաւացն նաւահանգիստսն բռնութեամբ քարշեալք երթային։ 7Եւ նոցին ամուսինքն՝ տոռն ընդ անձն փոխանակ երիտասարդութեան ցնծութեանն՝ ձեռակապօք խառանաձիգ ՚ի մռընչի՛ւն լալոյ վասն հասեալ ժամանակին, անդէն առ ոտս իւրեանց զօրհաս մահուն՝ դէմ յանդիման առ ՚ի դժոխս նկարէին։ 8Եւ ա՛յսպէս զամենեսին իբրեւ զգազանս ինչ ՚ի վայրէ երկաթակա՛պս ածեալ, ընդ խե՛լս նաւաց զպարանոցս կապէին՝ եւ նովին շղթայիւք բեւեռէին։ Կիսոցն զոտիցն եւ զձեռաց կապելո՛ց առեալ՝ ընդ վերնակողմն տախտակամա՛ծ նաւին բեւեռէին։ Յամենայն կողմանց թմբրեալք եւ յիմարեալք, զի անձին ինչ հրամայել յերթալ նաւացն նենգութեամբ ինչ մի՛ կարասցեն։ 9Իբրեւ ա՛յնպէս զամենեսին զնոսա ՚ի նա՛ւ անդր՝ ամացեալ տանէին. եւ ընդ հողմոյն աջողել ըստ հրամանի թագաւորին ՚ի տեղի հասուցանէին։ Հրամա՛ն ետուն արտաքոյ քաղաքին յասպարիսի անդ՝ յընդարձակ տեղւոջ յաշխարհակոյտ վայրի վասն խայտառակութեան ազգին. զի ամենեցուն համարձակ իցէ տեսանել որ յայսկոյս յայնկոյս շահատակէին. զառաջին քինու վրէժն զամենեցունց ընդ ա՛յն հանէին։ 10Իբրեւ այս ամենայն լինէր. դարձեալ լո՛ւ լինէր, թէ ազգակիցքն գաղտուկ ելանեն արտասուաց կցո՛րդ լինել, վասն յանկարծակի թշուառութեանն ՚ի վերայ ազգին հասելոյ։ Իբրեւ այն ա՛զդ լինէր՝ ՚ի սրտմտութիւն բարկութեան բրդէր թագաւորն. հրաման տայր եւ այնոցիկ որ ՚ի ներքս ՚ի քաղաքի անդ էին՝ ածել խառնել ընդ նոսա, եւ առ հասարակ ՚ի նմին պատժի պատուհասի արժանի մահո՛ւ առնել զամենեսեան. եւ ընդ միով աշխարհամար գրովն զազգատոհմն ամենայն յանուանէ գրել։ 11Զի առ յառաջ սակաւ մի յայտնելոյ գործոցն վասն սրտացաւութեան պաշտամանն պատուիրեալ էր, սաստի՛կ պատուհասիւք մեծամեծ տանջանօք ՚ի միում ժամանակի արագ արա՛գ կորուսանել։ 12Եւ նոցա գիր համարոյն ա՛յսպէս դառնութեան սաստիկ հրամանին սրտացաւութեան պնդապէս յարեւելից մինչեւ ՚ի մուտս արեւու անվախճան կատարած յաւուրս քառասուն ձգտէր։ 13Առաւե՛լ մեծապէս քան զօրէն հանապազորդ՝ թագաւորն լի՛ ցնծութեամբ հրամա՛ն տայր՝ մեծի տաճարին կոչնականս նուիրել յամենայն մեծամեծաց. մոլորեալ մտօք ՚ի ճշմարտութենէ, անօրէն պիղծ բերանովն զանշըշունչ զանձայն զանմռունչ կուռսն՝ յարգէր գովէր. եւ յօրինաւոր սրբութիւնսն խօսէ՛ր որ ինչ ո՛չ էր արժան։ 14Եւ յետ ժամանակեալ ժամադիր ժամուն, եկին մատուցին աշխարհահամար դպիրքն զգիրն առաջի թագաւորին. սկսան պաղատել, եւ անհնա՛ր համարեցան առնել գիր զաշխարհամար Հրէիցն. ասէ. Ո՛չ յաղթեմք վասն անչա՛փ բազմութեանն. զի բազում ա՛յն են ասէ, որ ցա՛ն ա՛ստ անդ ընդ աշխարհ անհամա՛ր մնացեալ են արտաքոյ ա՛յդր գրոյ անհամա՛ր կան. եւ որ ՚ի տեղիս տեղիս՝ յապարանս ապարանս ՚ի կողմանս երկրին Եգիպտացւոց անհամա՛ր կան։ 15Իբրեւ զա՛յն լսէր թագաւորն, պատուհասակո՛ծ առնէր զդպիրսն իբրեւ զկաշառաբեկս, իբրեւ զայն ինչ խելս մենքենայից խառնեալ՝ զի ապրեցուցանել մարթասցեն նոքա զնոսա։ 16Նոքա՝ հաստատէին եւ ասէին, յա՛յտ յանդիման ցուցանէին զքարտէսն պակասեալ, եւ զգրիչսն մաշեալս։ Եւ այս ամենայն լինէր վասն օգնականութեան Բարձրելոյն, որ ցուցանէր զգթութիւն խնամոց ՚ի վերայ Եբրայեցւոցն։