1Դէ՛պ եղեւ եղբարս եւթն մարբն հանդերձ կալեալս, ածե՛լ յատեան թագաւորին, ՚ի խոշտանգա՛նս գանի տագնապէին ուտե՛լ խոզենի։ 2Մի ՚ի նոցանէ նահատակեցաւ յառաջագոյն, սկսաւ խօսել եւ ասէ. Զի՞ կայք անցեալ, կամ զմեզ զի՞նչ հարցանելոց էք. մեք պատրա՛ստ եմք ՚ի մեռանել՝ քան անցանել ըստ օրէնս հայրենիս։ 3Բարկութեամբ սրտմտութեամբ լի՛ եղեւ թագաւորն. հրամայեաց ջեռուցանել տապակս, եւ կատսայս, եւ անիւս, եւ պէսպէ՛ս գործիս տանջանաց պատրաստել։ Զայն իբրեւ վաղվաղակի ջեռուցին պատրաստեցին, 4հրամայեաց զնահատակն յառա՛ջ կացուցանել. եւ նախ զլեզուն կտրեցին, եւ զգլխոյն մորթն զերեսօքն դարձուցին. ապա զոտս եւ զձեռս առաջի մօրն եւ եղբարցն ծայրաքա՛ղս առնէին։ 5Եւ ապա իբրեւ ՚ի բանի՛ց եւ ՚ի ձեռաց անպիտան առնէր՝ հրամայէր կենդանւո՛յն ՚ի տապակսն ջեռուցեալս իջուցանել։ Ապա իբրեւ ճենճերն ընդերկար՝ ա՛յնպէս ՚ի տապակէ անտի ելեալ դիզացեալ ծառանայր, սկսան եղբարքն ընդ միմեանս մա՛րբն հանդերձ մխիթարե՛լ եւ ասել. Քաջութեամբ մեռցուք, զանուն եւ զոգի՛ս ժառանգեսցուք. 6հայի՛ Տէր Աստուած ՚ի ճգնութիւն պատերազմիս մերոյ, եւ ՚ի ծառայս իւր մխիթարի՝ որպէս յա՛յտ յանդիմանութեամբ ասաց Մովսէս յօրհնութեան իւրում. եւ ՚ի ծառայս իւր մխիթարի։ 7Իբրեւ առաջինն զօրինա՛կ զայս յաշխարհէ փոխեցաւ. Զերկրորդն ՚ի տեղի տանջանացն մատուցանէին, եւ զգլխոյն մորթն վարսիւքն հանդերձ զերեսօքն արկանէին. եւ անդէն հարցանէին. Կերիցե՞ս խոզենի միս, մինչչեւ զամենայն մարմինդ անդամ անդամ լուծեալ է։ 8Նա ե՛տ պատասխանի իւրեանց բարբառովն՝ եւ ասէ. Ո՛չ։ Վասն այսորիկ եւ սա ՚ի նոյն տանջանսն տանջեալ վախճանէր։ 9Իբրեւ յոգւոցն պարզել ապաստա՛ն եղեւ. սկսաւ խօսել՝ եւ ասէ ցթագաւորն. Ա՛յ սէգ հպարտ եւ ամբարտաւան, դու զմեզ յա՛յսց կենաց աշխարհիս կարճե՛լ համարիս. իսկ ա՛յն որ աշխարհաց թագաւորն է՝ թէպէտ եւ մեռանիմք մեք վասն օրինացն, ՚ի կեանսն յաւիտենից ՚ի միւսանգամ ծննդեանն ժամանակի՝ կենաց ՚ի կեանս դարձուցանէ։ 10Յետ նորա զերրո՛րդն ածին, եւ զլեզուն խնդրէին. նա վաղվաղակի մատուցանէր, եւ զձեռսն քաջասի՛րտս տարածանէր։ 12Զի եւ թագաւորն ինքնի՛ն իսկ զարմացեալ լինէր վասն պատանւոյն ուշի՛ մտացն, եւ սրտին քաջութեան. զի առ ոչի՛նչ զցաւսն համարեցաւ։ 13Եւ սա իբրեւ փոխէր՝ Չորրորդն ՚ի տեղի՛ մատուցեալ, ՚ի նոյն տանջանս չարչարէին։ 14Իբրեւ շունչն վախճանի՛ հասանէր, խօսել սկսաւ ա՛յսպէս. Մեզ լա՛ւ է զի փոխիմք աստի ՚ի մարդկանէ. եւ յուսոյն ա՛կն ունիմք միւսանգամ ծննդեանն յարութեան մեռելոց, քան քեզ ՚ի կենդանիս. զի արգելեալ փակեալ է ՚ի քէն յարութիւն մեռելոց։ 15Յետ սորա զհինգերորդն մատուցին ՚ի տանջանս չարչարանացն. իբրեւ զաչս ՚ի վեր եբարձ՝ հայեցա՛ւ ընդ թագաւորն, սկսաւ խօսել ընդ նմա՝ եւ ասէ. 16Իշխանութիւն առեալ մարդկան, եւ դու մա՛րդ մահկանացու՝ գործե՛ս զինչ եւ կամիս. բայց մի՛ ՚ի վատութիւն ինչ եւ զմեր ազգս հատանիցես, կամ լքեալ թողեալ ինչ ՚ի ձեռաց Աստուծոյ համարիցիս։ 17Կա՛ց մնա՛ դու՝ եւ տեսցես զզօրութիւնս մեծամեծ սքանչելեացն. որպէս զի զքե՛զ եւ զազգատոհմն քո չարաչա՛ր հարուածովք չարչարիցէ։ 18Յետ այսորիկ ածեալ եղեւ վեցերորդն. եւ իբրեւ մե՛րձ եղեւ ՚ի մեռանել՝ ասէ. Զի՞ մոլորեալ ես տարապարտուց. ընդ մեզ ա՛յս անցք որ անցանեն վասն մե՛ր մեղաց. զի մեղանչեմք առ Աստուած արժանի՛ զարմանալոյ. 19բայց դու մի՛ ակնունիցիս ողջանդա՛մ բարեմիտ ապրել յաստուածամարտ մատուցեալ։ 20Եւս առաւել բարեա՛ց յիշատակաց արժանի՝ մայրն սքանչելի. որ զայնպիսի զեւթն որդի յիւրմէ կորուսեալ ՚ի միում աւուր ՚ի միում ժամանակի՝ վասն յուսոյն Աստուծոյ 21քաջալերեալ սրտապնդեալ զմի՛ մի՛ ՚ի նոցանէ քաջալերէր մխիթարէր իւրեանց բարբառովն, եւ զսիրտն եւ զմիտսն զիգութեան առնապէ՛ս վառեալ. 22քաջութեամբ յառաջ մատուցեալ՝ ասէր. Չգիտե՛մ որպէս բնաւ դուք յարգանդիս երեւեցարուք. եւ ո՛չ ես ինչ զոգիսդ՝ կամ զկեա՛նսդ ձեր շնորհեցի, եւ ո՛չ զկերպարանսդ ձեր զիւրաքանչիւր ես նկարեցի, եւ ո՛չ զհասակսդ ձեր ծնեալ եւ սնուցեալ։ Այսուհետեւ ես իմ ինչ՝ ո՛չ համարեցայց. 23այլ որ աշխարհի արարիչն է, որ ստեղծ զծնունդս մարդկան, զկեանսդ եւ զոգիսդ ՚ի գալստեան իւրում իւրով ողորմութեամբք ՚ի ձե՛զ դարձուցանէ։ 24Անտիոքոս թէպէտ եւ արհամարհեա՛լ զինքն համարեցաւ վասն բարբառոյ նահատակացն, սակայն մինչդեռ ոգիքն կրտսերոյ մանկանն առ ի՛ւր կային, սկսաւ ո՛չ միայն բանիւք մխիթարութիւն մատուցանել, այլեւ արդեամբք հաստատէր՝ ՚ի մեծութիւնս յաւագութիւնս հասուցանել, երանելի՛ առնել յաշխարհի. միայն թէ ՚ի նախնեացն օրինաց փոփոխեսցի. գո՛րծ ՚ի ձեռին տալ՝ եւ բարեկամ անուանել թագաւորաց։ 25Իբրեւ ետես թէ ամենեւին պատանին ՚ի բանս թագաւորին ո՛չ խոտորեցաւ, կոչեաց թագաւորն զմայրն, եւ աղաչէր լինել պատանւոյն կենաց նորին խորհրդական՝ զի փրկեսցի։ 26Իբրեւ կարի՛ շատ ստիպեաց, յանձն առ խօսել ընդ որդւոյն. խոնարհեցաւ ՚ի նա, 27սկսաւ ծա՛ղր առնել զհպարտ զամբարտաւան թագաւորն, եւ ասէ։ Ողորմեա՛ց ինձ որդեակ իմ. յո՛ւշ լիցի քեզ զի կրեցի զքեզ ինն ամիս յարգանդի, եւ սնուցի զքեզ զերիս ամս ՚ի գիրկս ստեամբք, եւ հասուցի զքեզ յա՛յդչափ մեծութիւն հասակի։ 28Արդ աղաչեմ զքեզ որդեակ, հայեսցե՛ս դու յերկինս եւ յերկիր, եւ որ ՚ի նոսա արարա՛ծք իցեն. յուշ լիցի քեզ զի յոչնչէ արար զնոսա Աստուած. սո՛յնպէս եւ ազգք մարդկան ստեղծան ՚ի նմանէ։ 29Մի՛ զարհուրիր դու ՚ի չարաշուք դահճէ այտի, այլ եղբարցն արժանի՛ եղեալ՝ ընտրեա՛ զմահ քան զկեանս աշխարհի. զի ընդ ա՛յն եղբարս ընկալայց զքեզ ՚ի ձեռս ողորմութեան մեծին Աստուծոյ։ 30Եւ մինչդեռ մայրն զայն մխիթարութիւնս մատուցանէր ՚ի միտս հաստատունս, սկսաւ խօսել պատանեակն՝ եւ ասէ. Ու՞մ կայք, զի՞ յապաղէք. չե՛մ ինչ լսելոց հրամանի թագաւորիդ. այլ հրամանաց հնազանդեալ եմ օրինաց հարցն մերոց որ տուան ՚ի ձեռն Մովսիսի։ 31Այլ դու՝ որ զամենայն ինչ չարիսդ խորմանգեցեր ՚ի վերայ որդւոցդ Եբրայեցւոց, դու ո՛չ ապրեսցիս ՚ի ձեռաց Աստուծոյ։ 32Զի եթէ առ խրատո՛ւ պատուհասի 33կենդանի Տէր մեր առ փոքր մի ինչ բարկացեալ իցէ, դարձեալ հաճեսցի ողորմութեամբ ընդ ծառայս իւր։ 34Այլ դու անօրէ՛ն, ապստա՛մբ, պի՛ղծ, վատարա՛նց. զի՞ զուր հպարտանաս յուսով քոյով սնոտեաւ ՚ի վերայ ծառայից նորա։ 35Սակայն չե՛ս ինչ ապրելոց յամենագէտ յամենակալ դատաստանացն Աստուծոյ։ 36Զի այժմիկ մեր եղբարք սակա՛ւ ինչ ցաւոց համբերեալ վասն կենացն յաւիտենից, եւ ՚ի վերայ ուխտի կտակարանացն Աստուծոյ, անկեալ կան մահո՛ւ տարածեալ։ 37Այլ ես հաւասա՛ր եղբարցն իմոց զշունչ եւ զմարմին մատնել պատրաստեա՛լ ունիմ ՚ի վերայ հարցն օրինաց. յուսացեալ կարդամ առ Աստուած, քաւութիւն ազգին ամենայնի գտանել. եւ զքեզ մեծամեծ տանջանօք հեծեծութեամբ խոստովանել՝ զի նա՛ միայն է Աստուած, եւ այլ ոք՝ չիք. 38ինեւ եւ եղբարբքն իմով զամենայն նիւթեալ սրտմտութիւն բարկութեան ջնջե՛լ եւ ՚ի բա՛ց անցանել։ 39Յա՛յնչափ քաջութեան սրտի մանկանցն իւթանեցունց՝ սրտաբե՛կ լինէր թագաւորն, առաւե՛լ ՚ի վերայ կրտսերոյն դառնապէս տանջանս մատուցանէին։ 40Սակայն եւ սա՛ անարատութեամբ եւ սրբութեամբ յուսացեալ ՚ի Տէր մեկնեցաւ յաշխարհէ։ 41Զհետ որդւոցն եւ մայրն երանելի ՚ի նոյն օրէնս կատարեցաւ։ 42Ա՛յն որ ինչ վասն հարցմանց զոհիցն, եւ վասն անհնարին տանջանացն՝ ցա՛յս վայր ցուցեալ լիցի։