1Յետ բազում ժամանակաց առաքեա՛ց թագաւորն զԱթենեբիոս ծերունի, ստիպե՛լ տագնապել զՀրէայսն, անցանել զհարցն օրինօք, եւ յօրէնսն Աստուծոյ այլ մի՛ եւս յամենալ. 2եւ պղծել զտաճարն Երուսաղեմի, եւ անուանել զնա յայնմհետէ յանուն որմզդական դիցն Ողոմպիացւոց որ ՚ի Գարգարիզի՛ն էին. որպէս որ զտեղին բնակեալ նստէին. հիւրասէր որմզդական դիցն վանատրի։ 3Եւ չարաչա՛ր դժուարին նեղութիւն չարեաց ՚ի վերայ հասուցանէին։ 4Զտաճարն սուրբ պղծութեամբք արուեստականօք հեթանոսաց լնոյր, եւ սրբութեան սրահն արամբք եւ կանամբք միմեանց խառնակութեամբք յաղտեղութիւն դարձուցանէին. եւ որ ինչ ո՛չ եւս արժա՛ն ինչ էր՝ զայն ՚ի ներքս համարձակ տանէին. 5եւ զսեղանն ինքնին ՚ի գլխովին անարգելովք յօրինացն եւ խոտելովք լնուին։ 6Եւ ա՛նդ էր ո՛չ զօրէնս շաբաթուց տեսանել, եւ ո՛չ զտօնս տարեկանաց զհայրենիս պահել, եւ ո՛չ բնաւ ամենեւին Հրեա՛յ անուն անուանե՛լ իշխել։ 7Վարէին ածէին ստէպ ստէ՛պ տագնապաւ յամսաւոր յօր տօնի ծննդեան թագաւորին՝ զի զոհեսցեն։ Իբրեւ տօն հասանէր սպանդարամետական պաշտամանն, տագնապէին զնոսա՝ պսակեալս թա՛ւ ոստօք սպանդարամետին կաքաւե՛լ։ 8Հրամա՛ն առաքեցին յամենայն մօտաքաղաքս պաշտօնաւորս լինել. եւ իբրեւ բանս ՚ի բերան եդին Փտողոմայեցիքն, յոր հասո՛ւ իցեն զոհիւք զպաշտօնն պաշտիցեն։ 9Եւ այն՝ որ ո՛չ յանձն առնուցուն զոհել՝ անդէն սուր ՚ի վերայ դնել։ Եւ ա՛նդ էր տեսանել շտա՛պ տագնապի տառապանս չարչարելոցն։ 10Նամակագի՛ր եղեն զերկուց կանանց՝ վասն զորդիս իւրեանց թլփատելոյ. ածի՛ն վաղվաղակի՝ զմանկունսն զստեանցն կախեցին զմարցն, եւ զնոսա ընդ հրապարակսն առառակէ՛ շրջեցուցանէին. ապա ՚ի պարսպաց անտի ՚ի վա՛յր հոսեցին։ 11Կէսքն երթեալ գաղտուկ յա՛յրսն մօտաւորս՝ զշաբաթուց աւուրսն անցուցանէին. իբրեւ ՚ի վերայ հասանէին, կենդանւոյն խանձատեալս հրով սպանանէին. վասն երկիւղածութեան աւուրն փափկութեան եւ օրինացն սրբութեան։ 12Այլ ես՝ աղաչե՛մ զամենեսեան, որ զգիրսդ յակն արկանիցէք՝ մի՛ ինչ վասն ազգին խղճիցէք, եւ զվիշտս զայս ամենայն առ սատակման տոհմին համարիցիք, այլ ՚ի խրա՛տ ազգին մերոյ։ 13Եւ ո՛չ առ բազում ժամանակս ինչ թողուլ զանօրէնս. այլ վաղվաղակի զնշանս իւր եւ զարուեստս իւր յայտնէ։ 14Զի ո՛չ եթէ որպէս առ այլ հեթանոսս երկայնամիտ լինի Աստուած՝ մինչեւ լցցեն զչա՛փ մեղաց իւրեանց, եւ եկեսցեն հասցեն ՚ի դատաստանս անհնարինս. 15այնպէս եւ առ մե՛ւք կատարէ զամենայն, զի հասցուք մեք ՚ի տեղի դատաստանի. 16այլ մօտ առ մօ՛տ խրատէ, եւ արագ արա՛գ ածէ ՚ի վերայ զողորմութիւն։ 17Զայս բանս ընդ ձեզ վասն յիշատակի բանիցդ խօսեցաք. արդ անդրէն ՚ի գլո՛ւխ պատմելոյն մատիցուք։

18Եղիազարո՛ս այր մեծ ընդ առաջինսն ՚ի գնդի անդ. լցեա՛լ աւուրբք՝ ծերացեալ հասակաւ, գեղեցիկ երեսօք. ածեալ գա՛յլ ՚ի բերան ստիպէին ուտել խոզենի։ 19Նորա ՚ի մտի՛ եդեալ՝ յամառեալ պնդեալ սրտիւ՝ յա՛նձն առ ընդունել զմահ քաջ անուամբ՝ քան զկեանս խղճիւ, եւ ընկերաց ըստգտանելով։ Ընտրեաց ինքնակա՛մ հասանել ՚ի տանջանս. ձեռներէ՛ց լինէր, թքանե՛լ անարգե՛լ զպաշտօնս նոցա. 20որպէս օրէ՛ն է համբերողաց բացէ ՚ի բա՛ց անարգել ինչ՝ զոր ո՛չ է օրէն յանձինս մատուցանել։ 21Իսկ այն՝ որ պատրաստեալ եկեալ էին, ինքեանք առ տկարութեան մտացն, վասն անձնասէր բարոյից զոհից ՚ի պաշտօն, ծանօ՛թ եւս էին առնն աւագութեան. առեալ մեկուսի՝ իւրեա՛նց տկարութեան մտօքն զհաստատեալ միտսն ՚ի հրապո՛յրս ցոփութեան դարձուցանել ջանային։ Յա՛նձն առ ասեն զհրաման թագաւորիդ՝ 22եւ քեզ ա՛յլ միս մատուսցուք զի լուծցես զկարծիսն, եւ ՚ի մահուանէդ ապրեսցի՛ս։ 23Նա գեղեցիկ խորհուրդս հաստատուն յանձին եդեալ, զարժանի հասակին՝ ըստ ծերութեա՛ն մեծութեանն, ըստ երեւելի՛ վայելչութեանն, ըստ զուարթածաղիկ ալեա՛ցն զուարճացելոց, ըստ գեղեցիկ ՚ի մանկութենէ մինչեւ յաւագո՛յթ սննդեանն. մանաւանդ առաւել ըստ աստուածագործ սրբութեան օրինադի՛ր կրօնից, ամենայն կարգօք լի, արագ արա՛գ առնէր զպատասխանին։ 24Ո՛չ արժան՝ ո՛չ պատշաճ, ասէ՝ մերոյ չափոյ հասակի՝ կեղծաւորութի՛ւն մտանել ընդ սրբութեան խոստովանութիւն։ Իցեն բազումք ՚ի մանկտւոյ այտի՝ որ ընդ ակա՛մբ հայիցին. կարծի՛ս ՚ի մտի դնիցեն եւ ասիցեն. Եթէ Եղիազարոս՝ իննըսնամեա՛ն անցեալ ծերութեամբ հասեալ ՚ի դուռն վախճանի, յայլազգութիւն դարձաւ։ 25Եւ նոքա վասն ի՛մ կեղծաւորեալ գայթագղեսցին. եւ զայս՝ խի՛ղճ մտաց եւ կե՛ղտ անուն ծերութեանս յաշխարհի թողից։ 26Իսկ արդ՝ եթէ ամենեւին նո՛յնչափ ժամանակս կենաց շնորհիցեն ինձ, եւ ՚ի ձեռս մարդկան բնաւ այլ ո՛չ մատնիցիմ. սակայն յաւիտենից ՚ի մշտնջենաւոր ձեռա՛ց անտի՝ ո՛չ կենդանեօք եւ ո՛չ յետ կենդանութեան ուրեք փախչել կարիցեմ։ 27Վասն այսորիկ քաջութեամբ փոխեցայց յաշխարհէ աստի, զի արժանի՛ իմոյ ծերութեանս երեւեցայց։ 28Եւ օրինակ բարեա՛ց եւ առաքինութեան մանկտւոյ թողից, զի յօժարութեամբ եւ քաջութեամբ ՚ի վերայ սրբութեան օրինացն մահո՛ւ չափ ջանալ մարթասցեն։ Զայս ամենայն իբրեւ ասէր՝ ինքնակամ դիմագրաւ կամակար ՚ի վիշտս մահուն եւ տանջանացն դիմէր։ 29Նոքա որ յառաջագոյն շո՛ւրջ մատուցեալ մխիթարէին, զբանս մխիթարութեանն ՚ի թշնամութիւն դարձուցանէին, եւ զիմաստութեան խորհուրդսն իբրեւ մոլորութիւն համարէին. առաւե՛լ մատուցեալ ՚ի տանջանս տագնապէին։ 30Նա իբրեւ մերձ եղեւ ՚ի տանջանաց անտի ՚ի վախճան, եբաց զբերան իւր հեծեծելով, սկսաւ խօսել ՚ի Տէր որ ունի զգիտութիւն սրբութեան խորհրդոց՝ եւ ասէ. Այս մի ինչ յա՛յտ եղեւ, եթէ ՚ի ձեռս ի՛մ էր արձակել ՚ի մահուս վշտաց. զայս խստութեան տանջանս մարմնոյ ընկալեալ համբերեմ. այլ հոգւով քաջ քաղցրութեամբ վասն ահի սաստիցն Տեառն ընդունիմ։ 31Եւ սա՝ զայս օրինակ պատերազմեալ՝ յաշխարհէ փոխեցաւ։