1Եւ գտանի այս գրեալ ՚ի մատեանս առաջինս. եթէ Երեմիա մարգարէ հրամա՛ն ետ առնուլ ՚ի հրոյ անտի յայնմանէ յետո՛յ նոցա՝ որպէս ցուցանի. եւ ետ պատուէր մարգարէն զաւակի նոցա որ յետ նոցա էին։ 2Եւ օրէնս եդ նոցա զի մի՛ մոռասցին զհրամանս Տեառն, եւ մի՛ մոլորեսցին ՚ի խորհուրդս իւրեանց, յորժամ տեսանիցեն կուռս քանդակեալս, պատկերս կերպարանեալս ոսկեղէնս եւ արծաթեղէնս, եւ որ զնոքօք զա՛րդ ինչ իցէ. 3աղաչէր պատուիրանօքն, մի՛ մոռանալ զօրէնս ՚ի սրտից իւրեանց։ 4Եւ էր՝ գրեալ ՚ի մատեանս անդ՝ ա՛յսպէս. իբրեւ զի զվրան ժամուն՝ եւ զտապանակ կտակարանացն հրամայեաց մարգարէն ըստ երկնաւոր հրամանին ընդ իւրեանս շրջեցուցանել. իբրեւ ելանէր Մովսէս ՚ի լեառն անդր տեսանել զժառանգութիւնն Աստուծոյ։ 5Արդ եկն եհաս Երեմիա մարգարէ ՚ի տեղի՛ անդր. եւ ա՛նդ եգիտ այրս ամուրս անտառախիտս. զվրան ժամուն, եւ զտապանակն կտակարանաց, եւ զսեղանն խնկոց ա՛նդ տարեալ դնէր ՚ի ներքս, եւ զդրունսն ինքնի՛ն առարկանէր։ 6Եւ անդէն մատեա՛ն որ ընդ նմա՛յն իսկ էին նշանակել զտեղին, եւ ամենեւին ճանապարհ ՚ի տեղի անդր ո՛չ կարացին գտանել։ 7Իբրեւ զգաց Երեմիա՝ պատուհասել սկսաւ զնոսա՝ եւ ասէ. Ի՞բր ո՛չ գիտէք՝ եթէ անծանօթ հրամա՛ն է զտեղիդ կացուցանել, մինչեւ հաճեսցի Տէր տերանց ընդ արարածս իւր, եւ ժողովել հրամայեսցէ Աստուած զժողովս ժողովրդեան իւրոյ։ 8Եւ ապա Տէր յայտնեսցէ զայս. եւ երեւեսցին փառքն Տեառն ՚ի սիւն ամպոյ, որպէս ՚ի ժամանակսն Մովսիսի։ Որպէս եւ Սողոմոն աղաչեաց զի տեղին սրբեսցի մեծապէս Տեառն։ 9Յա՛յտ իմն այսպէս առնէր, թէ իմաստութեան խորհրդով մատուցին զպատարագս նաւակատեաց եւ զկատարելեաց տաճարին։ 10Որպէս եւ Մովսէսն եկաց յաղօթս առ Տէր, եւ էջ հուր յերկնից եւ մաշեաց զփայտն, եւ զողջակէզս պատարագացն. սո՛յնպէս եւ Սողոմոն եկաց յաղօթս, եւ էջ հուր՝ եւ մաշեաց զողջակէզսն ՚ի վերայ սեղանոյն։ 11Զի Մովսիսի չէ՛ր հրամայեալ ուտելի առնել զվասն մեղացն, իջանէր հուրն եւ մաշէր զպատարագսն. 12սոյնպէս եւ Սողոմոն առնէր զայն զութ օրն ՚ի գլուխ։ 13Եւ խնդրէին ՚ի հին մատեանսն ՚ի գիրս հարցափորձից, որ առ ամօքն Նեէմեայ եղեալ. եւ իբրեւ զի՛ւր եդեալ զայս ամենայն ժողովէր, եւ զա՛յլ մատեանս թագաւորաց եւ մարգարէից, եւ զԴաւթի՛ ինքն ՚ի գլխովին, եւ զա՛յլ հրովարտակս թագաւորաց՝ որ վասն ինչ ինչ ՚ի պատիւ տաճարին տուեալ էր, զամենայն ՚ի մի վայր կուտէր։ 14Սոյնպէս եւ Յուդա զամենայն կործանեալն ՚ի պատերազմաց անտի եւ զցրուեալն ՚ի մի վայր ժողովեաց. եւ այժմ առ մեզ բովանդակեալ պահի։ 15Եւ արդ որպէս զիարդ եւ պիտո՛յ իցէ ձեզ՝ յղեսջի՛ք, եւ մեք տացուք բերել ձեզ։ 16Եւ զա՛յն ինչ բարի գործեսջի՛ք, եթէ զաւուրս տօնիցն հանապազորդ առնիջիք։ 17Այլ ինքն Աստուած որ փրկեաց զամենայն ժողովուրդ իւր, եւ դարձոյց զամենայն ՚ի ժառանգութիւն, զարքայութիւն եւ զքահանայութիւն՝ եւ զսրբութիւն. 18որպէս եւ խոստացաւն ՚ի ձեռն կտակարանացն. յուսամք ՚ի Տէր եթէ հուպ ընդ հո՛ւպ ժողովեսցէ ՚ի սուրբ տեղին։ 19Զի փրկեա՛ց իսկ զմեզ ՚ի մեծամեծ չարեաց, եւ զտեղին ՚ի սրբութի՛ւն դարձոյց։

20Այլ վասն Յուդայ Մակաբեանց, եւ եղբարցն սորին, եւ տաճարին մեծի՛ սրբութեան, եւ սեղանոյն նաւակատեաց. 21եւ կամ վասն ընդ երեւեալ Անտիոքայ, կամ ընդ քաջահայր որդի նորա ճակատամարտս. 22կամ որ ինչ յերկնից յայտնութիւնք եղեն. ա՛յն որ ինչ վասն քաջութեան պնդութեան օրինացն, եւ կամ որ զքաջութիւն ՚ի մտի դնել. եւ սակաւուք զբազումս որ զաշխարհս յաչս դնէին, զխուժադուժ ազգս հալածել։ 23Կամ զհոյակապ ընդ ամենայն տիեզերս զշքեղ տաճարն վերստին շինել, կամ զմեծ քաղաքն ամենայնիւ յամենայնէ յազատութիւն հասանել. կամ զի ամենայն քաղցրութեամբ հեզութեամբ, խաղաղութեամբ Տեառն Աստուծոյ ընդ մեզ հա՛ճ լինել։ 24Զա՛յն ամենայն որ ինչ միանգամ ՚ի ձեռն Յասոնեայ Կիւրենացւոյ ՚ի հինգ գլուխս դպրութեան ցուցեալ է. զայս ամենայն ջանասցուք ՚ի մի գլուխ հրովարտակիս կարճ ՚ի կարճոյ ցուցանել։ 25Զի հայեցաք մեք ՚ի խուռն մեծաթիւ համարոյ բանիցդ, եւ որ ՚ի ներքս ծանրութիւն թուիցի՝ որ կամիցին մխել ՚ի բանս մատենիցդ. 26այդրէն ՚ի դո՛յն թաւալել վասն թանձրութեան հիւթոյ խորութեան բանիցդ. հոգացա՛ք մեք առնել ընթերցանելեացն զբօսանս իմաստնոցն՝ յիշատակ առանց աշխատութեան, եւ ամենեցուն անեղծ անարատութեան։ 27Եւ մեզ՝ որ զաշխատութիւնս զայս յա՛նձն առաք վասն համառօտ բանիս, մի՛ դիւրին ինչ ջան համարիջիք, կամ սակաւ քրտանց եւ տքնութեանց արժանի։ 28Որպէս ոք զի պատրաստիցի առնե՛լ ուրախութիւն կոչնոց ընկերաց. մեծահա՛ց գործիցէ զընկերացն ուրախութիւն, եւ ո՛չ զիւր դիւրութիւն խորհիցի. սակայն վասն բազմացն հաճութեան ջա՛ն յանձն առաք։ 29Զճշդե՛լն եւ զճշմարտելն՝ զայն առաջնոյն թողաք. զեղչելն եւ զբազկելն, եւ զկարճառօտ բանն ՚ի համառօտ կացուցանել, զայն մեք ո՛չ դանդաղեցաք։ 30Որպէս վասն հասարակաց շինութեան ապարանից՝ բազմաց զգործ բաժանեալ, բայց սկի՛զբն եւ կատարածն շինուածոցն ՚ի բո՛ւն ճարտարապետ անդր հայի. այլ ծեփելն եւ գունելն եւ արծնելն եւ նկարելն, այն ՚ի զարդարի՛չ անդր հայի։ 31Սո՛յնպէս եւ մերս. հարցանելն եւ փորձելն եւ քննելն, եւ զհե՛տ վարել ճշմարտութեան բանիցն, եւ զխորին խորհուրդս խորագիտութեամբ ՚ի վե՛ր բերել. որ առաջնորդ եղեւ այնց դպրութեանց՝ ՚ի նմանէ՛ խնդրելի է. 32այլ զհամառօտ կարճառօտ բանից՝ որպէս այժմիկ պատմելոյ յանձն առեալս իցէ, յինէ՛ն պահանջելի է։ 33Արդ՝ աստի՛ սկիզբն արասցուք բանիցդ պատմել խոստացելոց, ա՛յսչափ ինչ զօդեսցուք յառաջին անդր։ Բայց սակայն եւ ա՛յս անագորոյն մտա՛ց է, զճառս մատենին յառաջագոյն երկայնել, եւ զմատեանն ՚ի գլխովին համառօտ կարճառօտ պատմել։