1Իսկ Նիկանովր՝ իբրեւ ա՛զդ եղեւ նմա վասն Յուդայեանց ՚ի կողմանցն Շամրտացւոց, խորհեցաւ պատրաստեցաւ յաւուր պահոց շաբաթու անկանել ՚ի վերայ։ 2Եւ Հրէայքն՝ որ ընդ նմա էին, բռնադատեալ տանէր Նիկանովր, սկսան աղաչել եւ ասել. Քա՛ւ քեզ Տէր, մի՛ այդպէս խիստ եւ խըժաբար կատարեր զկամս քո. այլ տո՛ւր փառս, եւ դի՛ր պատիւ աւուրս որ պատուեցաւ ՚ի պատիւ հանգստեան յամենակա՛լ սրբոյդ։ 3Սկսա՛ւ անդէն հարցանել անօրէնն՝ եւ ասէ. Եւ գո՞յ Աստուած ամենակալ յերկինս որ հրամայեաց ձեզ փափուկ ունել զօրն շաբաթուց։ 4Նոքա պատասխանի ետուն՝ եւ ասեն. Այո՛, գոյ Տէր ամենազօր կենդանի՛, որ հրամայեաց փափուկ ունել զեւթներորդ շաբաթուց։ 5Եւ ժանտաժուտն ասէ արհամարհանօք, ասէ. Հզօրն երկրիս է. որ տայ գործել զինու եւ զարդու, եւ գործել զգործ արքունի։ Եւ սակայն ո՛չ մեղմացաւ անօրէնն ՚ի հպարտութենէ անտի։ 6Եւ Նիկանովր ամենայն հպարտութեամբ խստապարանո՛ց գնացեալ, համարէր հասանել ՚ի վերայ Յուդայեանց. հասանե՛լ սատակե՛լ՝ եւ նշան յաղթութեան կանգնել։ 7Իսկ Մակաբէոս յամենայն ժամ յուսացեալ էր ՚ի Տէր, որ հանապազօր զօգնութիւն իւր ո՛չ առնէր պակաս ՚ի նմանէ։ 8Մխիթարէ՛ր զայնոսիկ որ ընդ իւրն էին, մի՛ ձանձրանալ՝ մի՛ զանգիտել յանօրէն հեթանոսաց. յարձակել, եւ դնել ՚ի մտի զգործսն քաջութեան զառաջինս։ Եւ որ օգնականութիւնքն ձեզ յերկնից գտան. եւ արդ՝ ակն ունել զնոյն ՚ի Տեառնէ զյաղթութիւն եւ զմխիթարութիւն։ 9Եւ մխիթարէր զնոսա յօրինացն եւ ՚ի մարգարէից. առ յիշեցուցանել նոցա զմարտ պատերազմաց որ ՚ի ձեռս նոցա կատարեցաւ. 10պնդասրտեալ յօժարագո՛յնս եւս առնէր զնոսա, զհեթանոսացն եւս ստութիւնս ՚ի մէջ բերելով, եւ զուխտիցն անցանել, եւ զերդմանցն անարգել։ 11Եւ զմի՛ մի ՚ի նոցանէ առաւել վառէր մխիթարութեան բանիւք, քան զինուքն՝ տիգօք եւ ասպարօք։ Եւ երա՛զ եւս սկսաւ պատմել նոցա արժանի ժամանակին, զի առաւել զուարթացոյց զամենեսեան։ 12Եւ էր տեսիլ երազոյն օրինակ ա՛յս. Ոնիա ոմն որ յայնժամ լեալ էր քահանայապետ. գեղեցիկ հայելով, շքեղ տեսանելով, հեզ բարոյիւք, եւ հանդարտ սրտիւ. եկեալ խօսս արկանէր գեղեցիկ, որպէս սովո՛ր էր ՚ի մանկութենէ, զամենայն զանձին քաջութենէ. համբարձեալ զձեռս իւր աղաչէր ՚ի վերայ ազգացն Հեբրայեցւոց հաստատութեան։ 13Ապա դարձեալ տեսանէր զծերութիւն փառաւորութեան սքանչելի՛ եւ կարի՛ վայելուչ իմն, որ շուրջ զնովաւ բա՛կ առեալ ունէր՝ եւ ասէ. 14Անդուստ խօսել սկսաւ Ոնիա՝ եւ ասէր. Ե՛ղբայր ծերս այս. սա՛ է որ բազում աղօթս անպակաս յաճա՛խ մատուցանէ Աստուծոյ Երեմիա՛ մարգարէ Աստուծոյ։ 15Եւ ձգէր զաջ ձեռն իւր Երեմիա, եւ տայր ձեռն ՚ի ձեռն ցՅուդայ սուսե՛ր մի ոսկեհանդերձ. եւ ընդ տալն՝ ասէր ա՛յսպէս. 16Ա՛ռ զսուսերդ զայդ սուրբ պարգեւ՛ ՚ի Տեառնէ, զի դովաւ սատակեսցես զթշնամիս ամենայն։ 17Մխիթարեցան ՚ի բանից անտի Յուդայ՝ ՚ի զօրեղ եւ ՚ի գեղեցիկ, եւ բարձրացան յոյժ քաջալերութեամբ. եւ անձինք երիտասարդաց վերստին նորոգեցան։ Եդին ՚ի մտի այնուհետեւ ո՛չ այսր անդր սայթաքել, այլ հաստատուն զոտս ՚ի բո՛յս հարկանել, յենուլ ՚ի համբերութիւն, պնտել ՚ի պատերազմի. ժառանգե՛լ զանուն քաջութեան, հաստատե՛լ ՚ի վերայ իրաց ուխտին հաւասարութեան, առնուլ յանձն զճգնութիւն ՚ի վերայ քաղաքին. 18՚ի վերայ կանանց եւ մանկանց, եւ եղբարց հարազատաց, ՚ի վերայ դայեկաց բնակաց տոհմային քաղաքացւոց։ Եւ առաւե՛լ քան զայս ամենայն ճգնութիւն պատերազմի էր նոցա ՚ի վերայ մեծի՛ տաճարին սրբելոյ։ 19Է՛ր սակայն եւ ՚ի ներքս քաղաքացւոցն ո՛չ թեթեւ վիշտ պատերազմի, կարծիք վշտագին դատաստանին։ 20Այլ իբրեւ կողմանք զօրացն երկոցունց ՚ի միմեանս հասանէին, փո՛ղ հարկանէր, պատրաստութիւն լինէր, ճակատ յարդարէր, զփիղսն վառեալս գնդաց գնդաց ՚ի գլուխ յօրինեալ կացուցանէին, զհեծելազօրն յա՛ջ յահեա՛կ թեւս գործէին։ 21Զայն ահեղ տեսիլ՝ Յուդա հայեցեալ տեսանէր՝ զգնդացն դրօշու դրօշու պատրաստութիւն, զզինուցն զպէսպէս սրբութիւն, զնշանացն փողփողել, զմեծամեծ գազանացն զանհնարին գազանութիւն, զձեռս յերկինս համբարձեալ՝ ՚ի նշանագործ Տէրն կարդայր. որ ո՛չ թէ ըստ կամս մարդկան, այլ ըստ կամս իրաւա՛նց իւրոց տայ զյաղթութիւն արժանեաց իւրոց։ 22Եւ սկսաւ ասել յաղաչելն իւր ա՛յսպէս. Դո՛ւ Տէր տերանց՝ առաքեցեր զհրեշտակ քո ՚ի ժամանակս Եզեկիայ արքայի, եւ սատակեցեր դու ՚ի զօրաց անտի Սենեքերիմայ հարիւր ութսուն եւ հինգ հազար հեծեալ սպառազէն։ 23Եւ արդ Տէր ամենազօր որ բնակեալ ես յերկինս, առաքեա՛ զհրեշտակ քո առաջի մեր, յա՛հ յերկեւղ ՚ի դողումն, ՚ի զօրութիւն բազկի քոյ, զի զահի հարցին՝ եւ պակիցեն, 24որ հայհոյութեամբ հասեալ են ՚ի վերայ ժողովրդեան քոյ։ Եւ սա զբանս իւր վախճանեաց։ 25Իսկ Նիկանովր՝ մեծաշուք ՚ի գոչիւն փողոյ, բազում արուեստականաց ձայնիւ զճակատն յառա՛ջ մատուցանէր։ 26Սոքա աստի բազում աղօթիւք խնդրուածոց ՚ի վերայ յարձակէին. 27զձեռս ՚ի գո՛րծ արարեալ, եւ զսիրտս առ Աստուած աղօթիւք յերկինս։ Հասանէին հարկանէին գունդն Մակաբեան Յուդայ ՚ի զօրացն հեթանոսաց, ո՛չինչ պակաս յերից բիւրուց եւ ՚ի հինգ հազարէ. մեծապէս զուարճացեալք յերեւել օգնականութեան մեծութեանցն Աստուծոյ։ 28Եւ ա՛յսպէս զգործն ուրախութեան վճարեալ խնդութեամբ դառնային։ Ա՛նդ գտանէին անկեալ զՆիկանովր առաջի գնդին կոտորելոց՝ զինուն զարդուն նշանօք հանդերձ ՚ի մէջ երկուց ճակատոցն։ 29՚Ի ձա՛յն բարձր գոչման մեծ աղաղակաւ զամենազօրն Աստուած յիւրեանց հայրենի բարբառն օրհնէին։ 30Հրաման տայր որ զօրութեամբն հաստատութեամբ՝ առ հասարակ քաջութեամբ նահատակութեամբ՝ մտադեւր հաւանութեամբ ՚ի վերայ ազգին նահատակեալ՝ հրամայեաց զգլուխն հատանել զՆիկանովրայ, եւ զաջ ձեռն թիկամբն հանդերձ, եւ տանել յԵրուսաղէմ։ 31Իբրեւ եկն ինքն՝ եհաս, կոչեաց զազգատոհմն, զքահանայսն առաջի սեղանոյն. եւ ետ ածել զամրապահ միջնաբերդին զակառանց. 32եւ ցո՛յց նոցա զանօրէն զհայհոյիչ զՆիկանովրայ զգլուխն, եւ զձեռն զոր իշխեաց ձգել ՚ի տաճար անդր յամենակալի Աստուծոյ պարծանօք հպարտութեամբ։ 33Եւ զլեզուն հրամայեաց զանօրէն Նիկանովրայ հատանել. եւ ասէ. Մանր մանր կոտորեալ զայս թռչնո՛ց գէշագէ՛շ ջամբեցից։ Եւ զանմտութեան բազուկն յանդիման տաճարին հրամայեաց կախել։ 34Այլ ամենեքին յերկինս օրհնէին զերեւելին Աստուած՝ եւ ասէին. Օրհնեա՛լ որ պահեաց անարատ զսուրբ տեղի իւր։ 35Եւ կախեաց զՆիկանովրայ զգլուխն զբարձրամուր աշտարակէն յա՛յտ յանդիման ամենեցուն. եւ յայտնապէս օգնականութեան Տեառն նշա՛ն յաղթութեան կանգնեցաւ։ 36Ո՛ւխտ եդին առ հասարակ, հրամա՛ն ետուն ընդ ամենայն ազգն ՚ի հասարակ կամաց հաւանութենէ առնել զօրն զայն օր տօնից տարեկանաց. զի մի՛ թողցեն աննշան զօրն զայն։ 37Եւ էր նշան աւուրն թիւ երեքտասաներո՛րդ օր, երկոտասաներորդ ամսեանն Ադարայ, որ անուանեալ կոչի յԱսորւոց բարբառոյ անտի ա՛յսպէս. որ միով աւուրբ յառաջ էր քան զամիսն Մարդքէական։ 38Այն որ ինչ վասն Նիկանովրայ իրացն՝ խօ՛սք են, ա՛յսչափ։ Եւ յայնց ժամանակաց յորում հասո՛ւ եղեն Հեբրայեցիք քաղաքին՝ ՚ի նմին վայրի եւ ես զբանս վախճանեցից։ 39Եւ թէ իցեն ՚ի կարգի՝ գովեցա՛յց ՚ի կարգել անդ. զայս եւ ե՛ս կամիմ. ապա թէ հետեւակս ինչ՝ եւ տկարս ինչ խօսեալ իցէ, ես ա՛յդչափ ինչ կարող էի։ 40Զի որպէս զգինի ոք առանձինն ըմպիցէ՝ եւ դարձեալ զջուր առանձինն՝ անա՛րգ է. այլ զորօրինակ զջուր ընդ գինի ոք խառնէ, քաղցր եւ անո՛յշ առնէ զշնորհս նորա. սո՛յնպէս եւ բանից կազմութիւն զուարթացուցանէ զլսելիս որ ընդունին զսա։ Յայսմ վայրի լիցի վախճան բանիցս։