1Եւ յարեա՛ւ Դաւիթ անտի եւ նստաւ յանձո՛ւկս Գադդայ։

2Եւ եղեւ իբրեւ դարձա՛ւ Սաւուղ յայլազգեացն, ա՛զդ եղեւ նմա եւ ասեն. Ահաւանիկ Դաւիթ յանապատին Գադդա՛յ է։ 3Եւ ա՛ռ ընդ իւր երիս հազարս արանց ընտրելոց յամենայն Իսրայէլէ, եւ գնաց խնդրե՛լ զԴաւիթ եւ զարս նորա, հանդէպ Ելիմայ որսո՛յն եղջերուաց. 4եւ եկն ՚ի պառակս հօտիցն որ առ ճանապարհաւն. եւ ա՛նդ էր այր մի՝ եւ եմո՛ւտ Սաւուղ հանգչել. եւ Դաւիթ եւ արք նորա նստէին ՚ի ներքնո՛ւմ այրին։ 5Եւ ասեն արքն Դաւթի ցնա. Ահա այս օ՛ր է, զորմէ ասաց Տէր ցքեզ, մատնե՛լ զթշնամիս քո ՚ի ձեռս քո. եւ արասցես ընդ նա՝ որպէս եւ հաճո՛յ թուի յաչս քո։ Եւ յարեաւ Դաւիթ եւ եհատ զտտուն լաւդկին Սաւուղայ գա՛ղտ։ 6Եւ եղեւ յետ այնորիկ՝ զղջացոյց զԴաւիթ սիրտն իւր, զի եհատ զտտուն լաւդկի նորա։ 7Եւ ասէ Դաւիթ ցարս իւր. Քա՛ւ լիցի ինձ ՚ի Տեառնէ, թէ արարից զբանդ զայդ տեառն իմում օծելոյ Տեառն, մխե՛լ ՚ի նա զձեռս իմ. զի օծեալ Տեառն է նա։ 8Եւ հաճեաց Դաւիթ զարսն իւր բանիւք, եւ ո՛չ ետ նոցա յառնե՛լ եւ սպանանել զՍաւուղ։ Եւ Սաւուղ յարեա՛ւ յայրէ անտի եւ էջ ՚ի ճանապարհն։ 9Եւ յարեաւ Դաւիթ զկնի նորա ել յայրէ անտի. եւ աղաղակեաց Դաւիթ զհետ նորա եւ ասէ. Տէ՛ր իմ արքայ։ Եւ հայեցաւ Սաւուղ ՚ի թիկունս իւր. եւ անկա՛ւ Դաւիթ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր, եւ եպա՛գ նմա երկիր։ 10Եւ ասէ Դաւիթ ցՍաւուղ. Ընդէ՞ր լսես բանից ժողովրդեանն որ ասեն թէ Դաւիթ խնդրէ՛ զանձն քո. 11ահա յաւուր յայսմիկ տեսին ա՛չք քո, ո՞րպէս մատնեաց զքեզ Տէր այսօր ՚ի ձեռս իմ յայրի անդ, եւ ո՛չ կամեցայ սպանանել զքեզ. եւ խնայեցի ՚ի քեզ, եւ ասացի թէ ո՛չ ձգեցից զձեռն իմ ՚ի տէ՛ր իմ. զի օծեալ Տեառն է նա։ 12Եւ տե՛ս հայր իմ. ահա՛ տտուն լաւդկի քո ՚ի ձեռին իմում. ե՛ս հատի զտտուն հանդերձի քոյ, եւ ո՛չ սպանի զքեզ. եւ ծանի՛ր եւ տե՛ս այսօր, զի ո՛չ գոյ ՚ի ձեռին իմում չարութիւն, եւ ո՛չ արհամարհութիւն, եւ ո՛չ ամպարշտութիւն, եւ ո՛չ մեղայ ինչ քեզ. եւ դու պաշարես զանձն իմ առնուլ զնա։ 13Դա՛տ արասցէ Տէր ընդ իս եւ ընդ քեզ. եւ առցէ՛ Տէր զվրէժ իմ ՚ի քէն, եւ ձեռն իմ մի՛ եղիցի ՚ի քեզ։ 14Որպէս ասէ հին առասպելն. Յանօրէն ձեռաց ելցէ վնաս, եւ ձեռն իմ մի՛ եղիցի ՚ի քեզ։ 15Եւ արդ՝ զո՞յր հետ ելեալ ես արքայդ Իսրայէլի, եւ զո՞ հալածես. զհետ շա՛ն միոյ մեռելոյ՝ եւ զհետ լուո՛յ միոյ։ 16Եղիցի Տէր դատաւոր եւ իրաւարա՛ր ընդ իս եւ ընդ քեզ. տեսցէ՛ Տէր՝ եւ դատեսցի զդատաստանս իմ, եւ արասցէ ինձ իրաւո՛ւնս ՚ի ձեռաց քոց։ 17Եւ եղեւ իբրեւ կատարեաց Դաւիթ խօսել զբանս զայսոսիկ ընդ Սաւուղայ, եւ ասէ Սաւուղ. Այդ քո՞ ձայն իցէ որդեա՛կ իմ Դաւիթ։ Եւ ամբա՛րձ Սաւուղ զձայն իւր եւ ելաց։ 18Եւ ասէ Սաւուղ ցԴաւիթ. Դու արդա՛ր ես քան զիս. զի դու հատուցեր ինձ բարի՛ս, եւ ես հատուցի քեզ չարի՛ս։ 19Եւ դու պատմեցեր ինձ այսօր զոր արարե՛ր ինձ բարիս. եւ թէ ո՞րպէս փակեաց զիս Տէր այսօր ՚ի ձեռս քո՝ եւ ո՛չ սպաներ զիս։ 20Զի որպէս գտանէ ոք զթշնամիս իւր ՚ի նեղութեան, եւ արձակիցէ զնա բարեա՛ւ ընդ ճանապարհ, եւ Տէր հատուսցէ նմա բարիս. որպէս դո՛ւ արարեր այսօր։ 21Եւ արդ գիտեմ զի թագաւորելո՛վ թագաւորեսցես, եւ հաստատեսցի՛ ՚ի ձեռս քո թագաւորութիւնն Իսրայէլի. 22եւ արդ՝ երդուի՛ր ինձ ՚ի Տէր, զի մի՛ սատակեսցես զզաւակ իմ զկնի իմ, եւ մի՛ եղծցես զանուն իմ ՚ի տանէ՛ հօր իմոյ։ 23Եւ երդուաւ Դաւիթ Սաւուղայ. եւ գնա՛ց Սաւուղ ՚ի տեղի իւր. եւ Դաւի՛թ եւ արք իւր եկին ՚ի Մասարա յանձուկն։