1Գնա՛ց անտի Դաւիթ՝ եւ եկն զերծա՛ւ յայրն Ոդողոմայ. եւ լուան եղբարք նորա եւ ամենայն տուն հօր նորա, եւ իջին առ նա անդր։ 2Եւ ժողովէին առ նա ամենայն վշտատե՛սք, եւ ամենայն պարտապա՛նք, եւ ամենայն ցաւագնեա՛լք ոգւովք, եւ է՛ր նոցա զօրագլուխ. եւ էին ընդ նմա իբրեւ արք չորեքարեւր։ 3Եւ գնա՛ց անտի Դաւիթ ՚ի Մասեփաթ Մովաբայ. եւ ասէ ցարքայն Մովաբայ. Եղիցի հա՛յր իմ եւ մայր իմ առ քեզ, մինչեւ գիտացից թէ զի՛նչ արասցէ ինձ Աստուած։ 4Եւ աղաչեա՛ց զերեսս արքային Մովաբայ. եւ բնակեցին առ նմա զամենայն աւուրս մինչեւ է՛ր Դաւիթ յանձաւին։

5Եւ ասէ Գադ մարգարէ ցԴաւիթ. Մի՛ նստիր յանձաւիդ, այլ արի՛ եւ երթիցես յերկի՛րն Յուդայ։ Գնա՛ց Դաւիթ եւ ե՛կն նստաւ ՚ի քաղաքին Սարիթ։ 6Եւ լուա՛ւ Սաւուղ եթէ յայտնեցաւ Դաւիթ եւ արքն որ ընդ նմա. եւ Սաւուղ նստէր ՚ի բլրին ՚ի ներքոյ հերկին որ ՚ի Բամա. եւ գեղարդնն ՚ի ձեռի՛ն իւրում. եւ ամենայն ծառայք նորա կային շուրջ զնովաւ։ 7Եւ խօսեցա՛ւ Սաւուղ ընդ ծառայսն իւր որ կային շուրջ զնովաւ, եւ ասէ ցնոսա. Լուարո՛ւք որդիք Բենիամինի. թէ արդարեւ՛ ամենեցուն ձեզ տացէ՛ որդին Յեսսեայ ա՛նդս եւ այգեստանս, եւ զամենայն զձեզ առնիցէ հազարապե՛տս եւ հարիւրապե՛տս. 8զի միաբանեալ կա՛յք ՚ի վերայ իմ դուք ամենեքեան. եւ ո՛չ ոք էր որ յայտնէր յունկն իմ ՚ի դնե՛լ որդւոյն իմոյ ո՛ւխտ ընդ որդւոյն Յեսսեայ. եւ չի՛ք ոք ՚ի ձէնջ որում ցաւէ՛ր վասն իմ, եւ յայտնէր յունկն իմ. զի յարոյց որդի իմ զծառայ իմ ՚ի վերայ իմ թշնամի՛, որպէս յաւուր յայսմիկ։ 9Պատասխանի՛ ետ Դովեկ Ասորի, որ կայր ՚ի վերայ ջորւոցն Սաւուղայ, եւ ասէ. Տեսի զորդին Յեսսեայ եկեալ ՚ի Նոմբա՛ առ Աքիմելէք որդի Աքիտովբայ առ քահանայ. 10եւ հարցանէր նա նմա ՚ի Տեառնէ. եւ ետ նմա պաշա՛ր՝ եւ զսուսերն Գողիադու այլազգւոյ ետ նմա։ 11Եւ առաքեաց արքայ կոչեա՛ց զԱքիմելէք որդի Աքիտովբայ զքահանայ, եւ զամենայն որդիս հօր նորա զքահանայս որ էին ՚ի Նոմբա. եւ եկին ամենեքին առ արքայ։ 12Եւ ասէ Սաւուղ. Լո՛ւր որդի Աքիտովբայ։ Եւ ասէ. Ա՛ւասիկ կամ, խօսեա՛ց տէր։ 13Եւ ասէ ցնա Սաւուղ. Զի՞ է զի միաբանեցէք դո՛ւ եւ որդին Յեսսեայ հակառա՛կ ինձ, տա՛լ նմա հաց եւ սուսեր, եւ հարցանել նմա յԱստուծոյ, եւ դնել զնա ինձ թշնամի, որպէս եւ յաւուր յայսմիկ։ 14Պատասխանի ետ Աքիմելէք արքայի եւ ասէ. Եւ ո՞վ է յամենայն ծառայս քո հաւատարի՛մ իբրեւ զԴաւիթ, եւ փեսա՛յ արքայի. եւ իշխա՛ն ամենայն հրամանի քոյ, եւ փառաւո՛ր ՚ի տան քում։ 15Եթէ ա՛յսր աւուր ինչ սկսեալ իցեմ հարցանել նմա յԱստուծոյ. քա՛ւ մի՛ երբէք դիցէ արքայ ՚ի վերայ ծառայի իւրոյ այդպիսի՛ բան, եւ ՚ի վերայ տան հօր իմոյ. զի ո՛չ գիտէ ծառայ քո յամենայնի յայդմիկ բան մի մե՛ծ կամ փոքր։ 16Եւ ասէ Սաւուղ. Մահո՛ւ մեռցիս Աքիմելէք՝ դո՛ւ եւ ամենայն տուն հօր քոյ։ 17Եւ ասէ արքայ ցսուրհանդակսն որ կային շուրջ զնովաւ. Մատի՛ք եւ սպանէ՛ք զքահանայսն Տեառն, զի ձեռն նոցա ընդ Դաւթի է. զի գիտացին եթէ փախչի՛ նա՝ եւ ո՛չ յայտնեցին յունկն իմ։ Եւ ո՛չ կամեցան ծառայքն արքայի արկանել զձեռս իւրեանց, եւ մեղանչել ՚ի քահանայսն Տեառն։ 18Եւ ասէ արքայ ցԴովեկ. Դարձի՛ր դու՝ եւ պատահեա՛ քահանայիցն Տեառն։ Եւ դարձաւ Դովեկ Ասորի, եւ կոտորեաց զքահանայսն Տեառն. եւ սպան յաւուր յայնմիկ երեք հարիւր եւ հինգ այր, զամենեսին որ կրէին զեփո՛ւդն կտաւի։ 19Եւ զՆոմբա՛ քաղաք քահանայիցն եհար սրով սուսերի՝ յառնէ մինչեւ ցկին, ՚ի տղայոյ մինչեւ ցստնդիաց. յարջառոյ եւ յիշոյ մինչեւ ցոչխար՝ բերանո՛վ սրոյ։ 20Եւ ապրեցա՛ւ որդի մի Աքիմելիքայ, որդւոյ Աքիտովբայ. եւ անուն նորա Աբիաթա՛ր, եւ փախեա՛ւ զհետ Դաւթի։ 21Եւ պատմեա՛ց Աբիաթար Դաւթի եթէ կոտորեաց Սաւուղ զամենայն քահանայսն Տեառն։ 22Եւ ասէ Դաւիթ ցԱբիաթար. Գիտէի՛ յաւուր յայնմիկ եթէ Դովեկ Ասորի պատմելով պատմէ՛ Սաւուղայ. ե՛ս եմ պարտական ոգւոց տան հօր քոյ. 23նի՛ստ առ իս՝ եւ մի՛ երկնչիր, զի ուր խնդրեցից զանձին իմոյ տեղի՝ խնդրեցից եւ քում անձին, զի պահեսցիս դու առ իս։