1Եւ փախեա՛ւ Դաւիթ ՚ի Նաւաթայհռամայ, եւ եկն խօսեցա՛ւ առաջի Յովնաթանայ եւ ասէ. Զի՞նչ արարի, եւ զի՞նչ վնա՛ս է իմ, եւ զի՞նչ մեղայ առաջի հօր քոյ՝ զի խնդրէ՛ զանձն իմ։ 2Եւ ասէ ցնա Յովնաթան. Քա՛ւ քեզ, ո՛չ մեռանիցիս. զի ահա ո՛չ առնէ հայր իմ բան մի մեծ կամ փոքր՝ զոր ո՛չ յայտնէ յունկն իմ. եւ զիա՞րդ իցէ զի թաքուցանիցէ հայր իմ յինէն զբանդ զայդ. չէ՛ այդպէս։ 3Պատասխանի ետ Դաւիթ եւ ասէ ցՅովնաթան. Գիտելո՛վ գիտէ հայր քո զի գտի շնո՛րհս առաջի աչաց քոց, եւ ասէ թէ մի՛ գիտասցէ Յովնաթան՝ գուցէ ո՛չ կամիցի. այլ կենդանի՛ է Տէր եւ կենդանի՛ է անձն քո, զի որպէս ասացի՝ վճարեա՛լ է ընդ իս եւ ընդ հայր քո մինչեւ ցմահ։ 4Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Զի՞նչ ցանկայ անձն քո՝ եւ արարից քեզ։ 5Ասէ Դաւիթ ցՅովնաթան. Ահա վաղիւ ամսամո՛ւտ է. եւ ես նստելով ո՛չ նստայց ուտել հաց ընդ արքայի. եւ առաքեսցես զիս՝ եւ թաքեայց ՚ի դաշտի աստ մինչեւ ցերեկս աւուրն երրորդի. 6եթէ առնելով առնիցէ ա՛յց զինէն հայր քո, ասասցես եթէ հրաժարելով հրաժարեաց յինէն Դաւիթ երթալ մինչեւ ցԲեթղ՚ահէմ քաղաք իւր. զի զո՛հ աւուրց է անդ ամենայն ցեղին։ 7Եթէ ասասցէ բարւո՛ք է, խաղաղութիւն է ծառայի քում. ապա թէ խստի՛ւ տայցէ պատասխանի՝ գիտասջի՛ր զի վճարեալ է չարութիւն առ ՚ի նմանէ։ 8Եւ արասցես ողորմութիւն ընդ ծառայի քում. զի յո՛ւխտ Տեառն մուծեր զծառայ քո ընդ քեզ. եւ եթէ վնա՛ս ինչ է ծառայի քում, դո՛ւ իսկ սպան զիս. եւ ընդէ՞ր հասուցանիցես զիս առ հայր քո։ 9Եւ ասէ Յովնաթան. Քա՛ւ լիցի քեզ, զի եթէ գիտելով գիտացից եթէ վճարեա՛լ է չարութիւն առ ՚ի հօրէ իմմէ գա՛լ ՚ի վերայ քո՝ եթէ ո՛չ ՚ի քաղա՛քն իսկ քո պատմեցից քեզ։ 10Եւ ասէ Դաւիթ ցՅովնաթան. Ո՛ պատմեսցէ ինձ եթէ խստի՛ւ պատասխանի տացէ քեզ հայր քո։ 11Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Ե՛րթ եւ մնա՛ յանդին։ Եւ գնացի՛ն երկոքեան յանդն։ 12Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Տէր Աստուած Իսրայէլի գիտէ՝ եթէ ո՛չ քննեցից զհայր իմ զերեք ժամաւն, եւ եթէ բարի՛ ինչ իցէ զԴաւթէ եւ եթէ չար՝ առաքեցի՛ց առ քեզ յանդս։ 13Օն եւ օ՛ն արասցէ Տէր Յովնաթանու, եւ օն եւ օ՛ն յաւելցէ, եթէ ո՛չ քննեցից զչարութիւնն վասն քո, եւ յայտնեցի՛ց յունկն քո. եւ արձակեցի՛ց զքեզ՝ եւ երթիցես ՚ի խաղաղութիւն. եւ եղիցի Տէր ընդ քեզ՝ որպէս է՛ր ընդ հօր իմում։ 14Եւ իցէ՛ թէ մինչդեռ ես կենդանի իցեմ, արասցե՛ս ընդ իս իսկ ողորմութիւն, եւ եթէ մահո՛ւ մեռանիցիմ, 15մի՛ բարձցես զողորմութիւն քո ՚ի տանէ իմմէ մինչեւ ցյաւիտեան. եւ եթէ ոչ՝ ՚ի ջնջել Տեառն զթշնամիս Դաւթի զիւրաքանչիւրոք յերեսաց երկրէ. 16գտցի՛ անուն Յովնաթանու ՚ի տան Դաւթի. խնդրեսցէ՛ Տէր ՚ի ձեռաց թշնամեաց Դաւիթ։

17Եւ յաւել Յովնաթան երդմնեցուցանել զԴաւիթ առ սէ՛ր նորա. զի սիրեաց զանձն սիրելւոյն իւրոյ։ 18Եւ ասէ ցնա Յովնաթան. Վաղիւ ամսամո՛ւտ է, եւ խնդրեսցիս. 19քանզի խնդրեսցի աթոռ քո, եւ երեքօրեսցիս եւ երեկեսցես ՚ի տեղի քո՝ ուր թաքեարն յաւուրն գործոյ. եւ նստցիս առ երգաբաւդ այդուիկ։ 20Եւ ես երեքկնեցի՛ց փքնօք յորս ածել եւ ձգե՛լ յամատտարայն. 21եւ արձակեցից զպատանեակն, եւ ասացից. Ե՛րթ գիտ զփքինն։ Եւ եթէ ասելով ասացից ցպատանեակն. ՚Ի քէն եւ ա՛յսր է փքինն, եւ ա՛յսր առ զնա, եկեսջի՛ր. զի խաղաղութիւն է քեզ, եւ չե՛ն ինչ բանք՝ կենդանի՛ է Տէր։ 22Ապա թէ ասացից ցպատանին. ՚Ի քէն եւ ա՛նդր է փքինն, գնասջի՛ր՝ զի արձակեա՛ց զքեզ Տէր. 23եւ բանիցս զոր խօսեցաք՝ ե՛ս եւ դու, ահա Տէր լիցի վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ մինչեւ ցյաւիտեան։ 24Եւ թաքեա՛ւ Դաւիթ յանդին. եւ եհա՛ս ամսամուտն. եւ եմո՛ւտ արքայ ՚ի սենեակն ուտե՛լ հաց։ 25Եւ նստա՛ւ արքայ յաթոռ իւրում որպէս միանգամն եւ միւսանգամ աթոռով յորմայե՛ցն. եւ ժամանեաց Յովնաթան. եւ նստաւ Աբեններ ՚ի կողմանէ՛ Սաւուղայ. եւ խնդրեցա՛ւ տեղին Դաւթի։ 26Եւ ո՛չ խօսեցաւ Սաւուղ եւ ո՛չ ինչ յաւուր յայնմիկ. քանզի ասաց թէ դէ՛պք ինչ իցեն չլինելոյ սուրբ, եւ չիցէ՛ սրբեալ։

27Եւ եղեւ ՚ի վաղի՛ւ ամսամտին յաւուրն երկրորդի, խնդրեցա՛ւ տեղին Դաւթի, եւ ասէ Սաւուղ ցՅովնաթան որդի իւր. Զի՞ է՝ զի ո՛չ եկն որդին Յեսսեայ երէկ եւ ա՛յսօր ՚ի սեղանս։ 28Պատասխանի ետ Յովնաթան եւ ասէ ցՍաւուղ. Հրաժարեա՛ց յինէն երթալ ՚ի Բեթղահէմ քաղա՛ք իւր. 29ասէ. Արձակեա՛ զիս՝ զի զո՛հ է ցեղին մերոյ ՚ի քաղաքին. եւ պատուիրեցին զիս եղբարք իմ. եւ արդ եթէ գտի շնորհս առաջի աչաց քոց՝ երթա՛յց տեսի՛ց զեղբարս իմ. վասն այնորիկ ո՛չ եկն ՚ի սեղա՛ն արքայի։ 30Եւ բարկացա՛ւ Սաւուղ ՚ի վերայ Յովնաթանու՝ եւ ասէ ցնա. Աղճկորդի՛ անձնամա՛տն, ես ո՞չ գիտեմ, զի դաշնաւոր ես դու որդւոյն Յեսսեայ՝ յամօթ քո, եւ յամօթ առականաց մօր քոյ. 31զի զամենայն աւուրս որչափ որդին Յեսսեայ կենդանի է՝ ո՛չ հաստատիցի թագաւորութիւն քո. արդ առաքեա՛ կա՛լ զպատանին՝ զի որդի մահո՛ւ է նա։ 32Պատասխանի ետ Յովնաթան Սաւուղայ հօր իւրում, եւ ասէ ցնա. Ընդէ՞ր մեռանիցի. զի՞նչ գործեաց։ 33Եւ վերացոյց Սաւուղ զգեղարդն ՚ի վերայ Յովնաթանու սպանանե՛լ զնա. եւ գիտաց Յովնաթան թէ վճարեա՛լ է չարութիւն ՚ի հօրէ նորա՝ սպանանե՛լ զԴաւիթ։ 34Եւ դիմեա՛ց Յովնաթան ՚ի սեղանոյ անտի արտա՛քս բարկութեամբ եւ սրտմտութեամբ. եւ ո՛չ եկեր յաւուրն երկրորդի ամսոյն հաց, զի բեկա՛ւ վասն Դաւթի. զի վճարեա՛ց վասն նորա հայրն իւր։

35Եւ եղեւ ընդ առաւօտն՝ ե՛լ Յովնաթան յանդն, որպէս ժամադի՛ր եղեւ Դաւթի ՚ի վկայութիւն. եւ մանուկ փոքրի՛կ ընդ նմա։ 36Եւ ասէ ցպատանեակն. Ընթա՛ գի՛տ զփքինն զոր ձգեցից։ Եւ ընթացաւ պատանեակն. եւ նա ձգեա՛ց զփքինն, եւ եբեր զնա։ 37Եւ չոգաւ պատանեակն մինչեւ ցտեղի փքնին զոր ձգեաց Յովնաթան. եւ աղաղակեաց Յովնաթան զկնի պատանեկին եւ ասէ. ՚Ի քէ՛ն եւ ա՛նդ է փքինն։ 38Եւ աղաղակեաց Յովնաթան զկնի պատանեկին եւ ասէ. Փութացեալ արագեա՛ եւ մի՛ կացցես։ Եւ քաղեա՛ց մանուկն Յովնաթանու զփքինսն եւ եբեր առ տէր իւր։ 39Եւ պատանեակն ո՛չ ինչ գիտէր՝ բա՛ց ՚ի Յովնաթանայ եւ ՚ի Դաւթէ՝ զի գիտէին զբանն։ 40Եւ ետ Յովնաթան զգործին իւր ցպատանեակն, եւ ասէ ցպատանեակն իւր. Ե՛րթ մուտ ՚ի քաղաքն։ 41Եւ եմո՛ւտ պատանեակն։ Եւ յարեաւ Դաւիթ յԱրգաբայն, եւ անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր, եւ երկի՛ր եպագ նմա երիցս անգամ, եւ համբուրեա՛ց իւրաքանչիւր զընկեր իւր, եւ ելա՛ց իւրաքանչիւր ՚ի վերայ ընկերի իւրոյ մինչեւ ցմե՛ծ վախճան։ 42Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Ե՛րթ ՚ի խաղաղութիւն. եւ որպէս երդուաք մեք երկոքին յանուն Տեառն եւ խօսեցաք, Տէ՛ր լիցի վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ, եւ ՚ի մէջ զաւակի իմոյ եւ ՚ի մէջ զաւակի քոյ մինչեւ ցյաւիտեան։ 43Եւ յարեաւ Դաւիթ եւ գնա՛ց, եւ Յովնաթան եմո՛ւտ ՚ի քաղաքն։