1Եւ ասէ Եղիա մարգարէ ՚ի Թեզբեա՛յ Գաղաադու ցԱքաաբ. Կենդանի՛ է Տէր Աստուած զօրութեանց Աստուած Իսրայէլի, որոյ կացի առաջի նորա, եթէ եղիցի յամսս յայսոսիկ ցօղ կամ անձրեւ, բայց եթէ բանիւ բերանոյ իմոյ։ 2Եւ եղեւ բան Տեառն առ Եղիա՝ եւ ասէ. 3Գնա՛ աստի ընդ արեւելս՝ եւ թաքիցես ՚ի հեղեղատին Քոռաթու, որ է յանդիման Յորդանանու. 4եւ եղիցի ըմպել քեզ ջո՛ւր ՚ի հեղեղատէն. եւ հրաման տաց ագռաւուց կերակրել զքեզ անդ։ 5Եւ գնաց, եւ արար Եղիա ըստ բանին Տեառն. եւ չոգաւ եւ նստաւ ՚ի հեղեղատին Քոռաթայ յանդիման Յորդանանու։ 6Եւ ագռաւք բերէին նմա հաց եւ միս ընդ առաւօտս, եւ հաց եւ միս ընդ երեկս. եւ ՚ի հեղեղատէն ըմպէր ջուր։ 7Եւ եղեւ յետ աւուրց, եւ ցամաքեցաւ հեղեղատն զի ո՛չ եղեւ անձրեւ ՚ի վերայ երկրի։ 8Եւ եղեւ բան Տեառն առ Եղիա՝ եւ ասէ. 9Արի եւ գնա՛ ՚ի Սարեփթա Սիդոնացւոց, եւ նստցե՛ս անդ. եւ ահա պատուիրեալ է իմ անդ կնո՛ջ միոյ այրւոյ կերակրել զքեզ։ 10Եւ յարեաւ գնա՛ց ՚ի Սարեփթա ՚ի դուռն քաղաքին. եւ ահա անդ կին մի քաղէր փայտ. եւ աղաղակեաց զկնի նորա Եղիա՝ եւ ասէ ցնա. Ա՛ռ դու ինձ սակաւ մի ջուր ամանով՝ եւ արբից։ 11Եւ գնաց բերել. եւ աղաղակեաց զհետ նորա Եղիա եւ ասէ. Առցե՛ս ինձ պատառ մի հա՛ց ՚ի ձեռին քում։ 12Եւ ասէ կինն. Կենդանի՛ է Տէր Աստուած քո, եթէ գուցէ իմ նկանակ. բայց եթէ որչափ բռա՛մբ մի ալեւր ՚ի սափորի, եւ սակաւ մի եւղ ՚ի կամփսակի. եւ ահա քաղեմ կրկուտս երկուս, եւ մտից արարից զա՛յն ինձ եւ մանկանց իմոց. եւ կերիցուք զա՛յն՝ եւ մեռցուք։ 13Եւ ասէ ցնա Եղիա. Քաջալերեա՛ց մո՛ւտ եւ արա՛ ըստ բանի քում. այլ արասցես նա՛խ ինձ անտի նկանակ մի փոքրիկ եւ բերցես ինձ. եւ ապա արասցես քեզ եւ մանկանց քոց։ 14Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր Աստուած Իսրայէլի. Սափոր ալեւրն մի՛ պակասեսցէ, եւ կամփսակ իւղոյն մի՛ նուազեսցէ, մինչեւ յօր տալոյ Տեառն անձրեւ ՚ի վերայ երեսաց երկրի։ 15Եւ գնաց կինն, եւ արար ըստ բանին Եղիայի. եւ կերաւ սա եւ նա՝ եւ որդիք նորա. 16եւ յօրէ յայնմանէ սափոր ալեւրն ո՛չ պակասեաց, եւ կամփսակ իւղոյն ո՛չ նուազեաց ըստ բանին Տեառն, զոր խօսեցաւ Տէր ՚ի ձեռն Եղիայի։ 17Եւ եղեւ յե՛տ բանիցս այսոցիկ հիւանդացա՛ւ որդի տիկնոջ տանն, եւ էր ա՛խտ նորա սաստիկ յոյժ, մինչ ո՛չ մնաց ՚ի նմա շունչ։ 18Եւ ասէ ցԵղիա. Զի՞ կայ՝ ի՛մ եւ քո այրդ Աստուծոյ, մտե՛ր առ իս յիշատակել զանօրէնութիւնս իմ, եւ սպանանել զորդի իմ։ 19Եւ ասէ Եղիա ցկինն. Տո՛ւր ցիս զորդիդ քո։ Եւ ա՛ռ զնա ՚ի գրկաց նորա, եւ եհան զնա ՚ի վերնատունն յորում ինքն նստէր, եւ արար զնա ՚ի կողմն ՚ի վերայ մահճաց իւրոց. 20եւ աղաղակեաց Եղիա՝ եւ ասէ. Ո՛հ ինձ Տէր, որ վկայդ ես այրւոյն առ որում ե՛ս բնակեալ եմ. դո՛ւ չարչարեցեր զորդի նորա մեռուցանել։ 21Եւ փչեաց երիցս ՚ի մանուկն, եւ կարդաց զՏէր՝ եւ ասէ. Տէ՛ր Աստուած իմ, դարձցի՛ շունչ մանկանս ՚ի սա։ Եւ եղեւ ա՛յնպէս. 22եւ աղաղակեաց, եւ լուաւ Տէր ձայնի Եղիայի, եւ դարձաւ շունչ մանկանն ՚ի փո՛ր նորա՝ եւ կենդանացաւ։ 23Եւ ա՛ռ Եղիա զմանուկն՝ եւ իջոյց զնա ՚ի վերնատանէ՛ անտի ՚ի տունն եւ ետ ցմայր իւր. եւ ասէ Եղիա. Տե՛ս զի կենդանի՛ է որդիդ քո։ 24Եւ ասէ կինն ցԵղիա. Ահա ա՛րդ գիտացի եթէ ա՛յր Աստուծոյ ես դու. եւ բան Տեառն ճշմարիտ՝ է՛ ՚ի բերան քո։